Það hefur hvarflað að mér að hætta að skrifa á þessa síðu sökum þess að nú er ég komin til Íslands og því ekkert markvert að gerast í mínu lífi. Því eins og allir vita er það í útlöndum sem ævintýrin gerast. Ekki það að síðan hafi hingað til verið full af markverðum og ævintýralegum hlutum. En allavega. Þar sem ég er nú alræmdur hrakfallabálkur og klaufi datt mér í hug að kannski væri sniðugt að halda áfram skrifum og segja hér hrakfallasögur af sjálfri mér. Ég mun þá væntanlega umskíra síðuna þar sem hún ber engan vegin nafn með rentu. Nöfn eins og Hrakfallasögur eða Klaufabárðasögur kæmu sterklega til greina.

Ég get meira að segja hafið þessa breytingu á síðunni á nokkrum hrakfallasögum byggðum á sönnum atburðum. Fyrst ber að nefna að á laugardagskvöldð varð ég heilum Benjamín fátækari og vel það... muhuuu... ég var í mesta sakleysi að tala við hóp af sænskum strákum í röðinni fyrir utan Kaffibarinn þegar ég tók eftir því að veskið mitt var horfið. Strákarnir voru allir sakleysið uppmálað og enginn þeirra líklegur til stulds af þessu tagi að mínu mati þá stundina. Jörðin hlyti að hafa gleypt það. Veskið hafði að geyma hann elsku Benjamín sem öðru fremur hefur það hlutverk að passa uppá alla þá lykla sem mér eru nauðsynlegir í daglegu lífi. Auk hans var í veskinu eini mynjagripurinn sem ég keypti í Finnlandi, forláta Marimekko budda sem hefur það hlutverk að passa uppá öll kort og skilríki sem mér eru nauðsynleg í daglegu lífi. Jamm. Veskið horfið og ekki til þess spurst síðan, þrátt fyrir ítrekaðar tilraunir til að ná sambandi við Benjamín, lifandi eða dauðan. Það er svo sem ekkert svo stór skaði skeður, nýjum lyklum og kortum er ekkert erfitt að redda. Öðru máli gegnir um hann Benjamín. Nú er eini karlmaðurinn í lífi mínu um þessar mundir farinn frá mér... muhuuu...

Ég var nú samt voða glöð yfir því að eiga auka hjólalykil svo ég gat haldið áfram að hjóla þrátt fyrir að Benjamín væri á bak og burt. Svo ég hjólaði í vinnuna í dag glöð í bragði. Í vinnunni var lítið að gera svo ég eyddi dágóðum tíma í að gera við bremsurnar á hjólinu mínu. Þegar ég hjólaði af stað heim eftir vinnu furðaði ég mig á hljóði sem heyrðist í sífellu í afturdekkinu, eins og eitthvað væri að nuddast við það. Ég veitti þessu hljóði ekki frekari athygli heldur hélt áfram að hjóla, ánægð með að bremsurnar væru aftur farnar að virka. Nú gat ég geyst niður brekkur án þess að eiga það á hættu að þurfa að henda mér í götuna ef ég þyrfti skyndilega að stoppa. Ég var einmitt að geysast niður brekku þegar ég heyrði að hljóðið í afturdekkinu fór að ágerast. Það varð hærra og hærra og allt í einu heyrðist hátt BANG sem bergmálaði um allt... muhuuu... mín dugmikla og tímafreka viðgerð á bremsunum hafði orðið þess valdandi að dekkið sprakk. Bremsan hafði skekkst við viðgerðina og nuddaðist við dekkið á meðan hjólað var og enn meira meðan bremsað var. Jamm. Þetta gerðist í upphafi heimferðarinnar svo ég neyddist til að labba heim. Þegar heim var komið seint og um síðir munaði minnstu að hjólalykillinn hefði brotnað inni í lásnum þar sem ég tók heldur harkalega á honum. Nú er stór brestur í lyklinum, bara tímaspursmál hvenær hann fer í sundur.

Svona er nú það. Hrakfallasögur. Það væri ágætt að fá ykkar álit. Er þetta góð hugmynd eða ekki?