Þau virðast ætla að verða dræm skrifin á hrakfallasíðuna mína, núna þegar ég er að safna hrakfallasögum virðast hrakfarir mínar láta á sér standa. Mér datt í hug að skálda upp einhverjar hrakfarir, bara til að standa undir væntingum en hugsaði svo að það væri kannski ekkert svo sniðug hugmynd. Þess vegna verður þessi færsla eiginlega andstæða hugmyndinni sem ég fleygði fram í þarsíðustu færslu því ég hef verið með eindæmum heppin síðustu daga. Í fyrsta lagi fékk ég að vita það fyrir tæpri viku að mér hefði verið úthlutað íbúð á stúdentagörðunum (þrátt fyrir að hafa ekki verið næst í röðinni… smá svindl sko) ég er verulega sátt við að geta andað léttar hvað þak yfir höfuðið í vetur varðar. Svo var ég að koma úr ferðalagi hringinn í kringum landið sem heppnaðist einstaklega vel, sólin elti okkur allan tímann (smá ýkjur en alls ekki miklar samt) og komst ég enn betur að því að ég á sko heima í alveg frábæru landi, með einstaklega fjölbreyttri og heillandi náttúru. Mér finnst ég geðveikt heppin! Ég ætla svo sannarlega að reyna að eyða meiri tíma með landinu mínu í framtíðinni. Nú skil ég enn betur ást útlendinga á landinu.

Vinninginn í Íslandsást af fólki sem ég hef kynnst á hann Ber, spænskur vinur minn og Bjarkaraðdáandi hinn mesti. Í löngu spjalli við hann fyrr í dag varð honum svona að orði (orðrétt):

“ no way you live on an island, with no trees, half of year in bightness, half in darkness, surrounded by whales, with extreamly awsome landscapes, no pollution, nice buildings and churches, beautiful people, calm and peaceful country and the hometown where the best singer ever was born!!! IT IS NOT FAIR! �

Já... maður lærir smátt og smátt að meta það sem maður hefur.

P.s. Ekki skilja þetta samt þannig að ég sé búin að missa alla ferðabakteríu til útlanda og að ég ætli að setjast að ævilangt á Íslandi, ég er bara búin að komast enn betur að því að Ísland er líka æði.