Helgi númer tvö afstaðin – flúði um leið og tækifæri gafst á föstudag, hætti að kenna kl. 13:00 og var farin hálftíma seinna, hefði reyndar getað farið um leið og ég hætti að kenna þar sem taxinn minn birtist hálftíma og snemma, ekki oft sem það gerist hér í Kenya þar sem stundvísi er ekki í hávegum höfð – klukkutími of seint er innan skekkjumarka. Ég ákvað hins vegar að láta taxann minn bíða á meðan ég henti í mig kjúklingapottrétt og hrísgrjónum á ólöglegum hraða – vildi síður leggja upp í langferð á fastandi maga.

Ferðinni var heitið til Moi University í Eldoret þar sem höfuðstöðvar AIESEC eru, taxinn keyrði mig reyndar bara til miðbæjar Nakuru þar sem ég hitti Phil og Victor AIESEC-ara og tókum við saman rútu til Eldoret. Ég læt frekari lýsingu á ferðinni liggja á milli hluta en ég held að rútan sem við ferðuðumst með fengi ekki götuleyfi á Íslandi – auk þess sem vegirnir eru ekki upp á marga fiska – en það er önnur saga. Ferðin til Eldoret tók um þrjá tíma, þegar þangað kom þurftum við að skipta yfir í matatu til að komast í háskólann. Það er kominn tími til að kynna matatu fyrir lesendum, það eru litlar rútur (kálfar) sem ganga á milli allra helstu staða og kosta sama og ekki neitt, yfirleitt er ofhlaðið í þá og nokkrir hanga utan í, ég nota þennan ferðamáta títt þegar ég er með innfæddum, hef ekki enn farið ein í matatu en það kemur trúlega að því bráðlega. Þegar í háskólann kom var orðið dimmt – háskólasvæðið virtist bara líta ágætlega út í dimmunni. Við byrjuðum á að fá okkur að borða – ég fékk mér Kenyska pönnuköku (man ekki hvað hún kallast) og eitthvað sem líktist kjötsúpu – ekki sem verst. Strákarnir fengu sér ugali (það kenyskasta í heimi, búið til úr maís og kemur í staðinn fyrir hrísgrjón eða kartöflur – í rauninni er ekkert bragð af því en Kenyabúum finnst þetta algjörlega ómissandi með öllum mat) og kjötsúpu. Í Kenya borðar fólk með höndunum – líka súpu – ég er ekki enn komin á það stig svo ég borðaði minn mat með hnífapörum. Eftir matinn kíktum við í heimsókn til Joke, sem er hollensk og er líka hér á vegum AIESEC, og svo fórum við öll á einhvers konar diskótek fyrir nýja háskólanema. Um nóttina svaf ég í fremur fábrotnu stúdentaherbergi sem vinkonur Phils deila. Herbergið er 6 – 8 fm og þykir mjög stórt, veggirnir hafa trúlega ekki verið málaðir síðan húsið var byggt fyrir 20 árum síðan og allt viðhald er af afar skornum skammti. Á ganginum eru a.m.k. 20 herbergi – þ.e. 40 stúdentar – og eru tvö klósett á hæðinni. Þessi færsla gæti öll farið í lýsingu á klósettunum en ég held ég hafi hana bara stutta – engin seta, vond lykt, illa þrifin og fólk ekkert að hafa fyrir því að hitta ofan í – hvort sem um númer 1 eða 2 er að ræða, steig með öðrum orðum ofan í kúk þegar ég átti leið þar um, sem betur fer í skóm.

Þrátt fyrir að húsakostur hafi ekki verið eins og best verður á kosið svaf ég betur og lengur en ég hef nokkru sinni gert hér í Kenya. Stelpurnar sem ég deildi herbergi með voru mjög indælar, leyfðu mér að fá annað rúmið og sváfu saman í hinu, sáu mér fyrir morgunmat og strauuðu fötin mín þrátt fyrir mótmæli af minni hálfu. Kenyabúar eru almennt ótrúlega gestrisnir ég hef ekki enn minnst á móttökurnar sem ég fékk í byrjun dvalarinnar hér þegar ég dvaldi í Nairobi hjá tveimur AIESEC stelpum, ég mátti ekki lyfta litla fingri – meira um það síðar.

Þrátt fyrir að hafa ferðast langan veg til að upplifa eitthvað annað en skólann varð lítið úr laugardeginum þar sem það rigndi eldi og brennisteini allan daginn – dagurinn fór því mest í videogláp – en Kenýskir háskólanemar eru videosjúkir. Daginn eftir ákváðum við að taka daginn snemma og ná morgunsólinni (þar sem það rignir alltaf seinni partinn) gengum í glampandi sól niður að afar fallegum fossi í námunda við háskólann. Þessi ganga var ein yndislegasta upplifun sem ég hef átt hér í Kenya, stórkostlegt útsýni yfir sléttur Kenya sem skarta regnhlífartrjám, maísökrum, mykjukofum og fleiru. Já, fólk býr svo sannarlega í mykjukofum hérna, það er bara mjög algengt. Phil sagði mér frá því að þegar hann var 18 ára þurfti hann að byggja sér sinn eigin mykjukofa á landi foreldra sinna til að búa í þar sem hann var orðinn of gamall til að búa heima, þar bjó hann þangað til hann byrjaði í háskóla. Allavega – útsýnið var verulega fallegt. Eftir göngutúrinn var kominn tími til að drífa sig heim – fjögurra tíma ferðalag fyrir hendi. Þar sem rútuferðalagið til Eldoret vakti ekki upp sælar minningar ákvað ég að taka lúxusskutlu til Nakuru, örlítið dýrara en algjörlega þess virði þægindalega séð!

Alvaran tók svo við í dag – kennsla. Fékk að vita það í dag að ég þarf að meta hvern og einn nemanda á grundvelli afraksturs og frumkvæðis fyrir miðvikudaginn – úffúffúff – er búin að kenna í tvær vikur, veit ekki á hverju ég á að byggja það mat...

En jæja, ætli ég fari ekki að koma mér í bælið – enda færslan orðin nógu löng.

Bæ í bili...