Ég er vön því að flugur elska mig. Þegar ég er annars staðar en á Íslandi er ég venjulega eins og nálapúði – öll útstungin. Mér til mikillar furðu virtust flugurnar í Afríku ekki elska mig jafnmikið, þ.e. fyrstu þrjár vikurnar. Í fyrradag tók ég eftir þremur risastórum bitum á sköflungnum og síðan þá hef ég talið sjö bit til viðbótar. Það hefur greinilega tekið flugurnar í Afríku smá tíma að átta sig á því hvað ég er mikið gæðablóð. Nú er veisla hjá þeim á hverjum degi, þrátt fyrir flugnafælusprey og flugnanet á næturnar. Nú er bara að bíða og sjá hvort ég leggist næstu vikuna – malaría er víst ekkert mjög óalgeng hérna. Talandi um malaríu. Um daginn kvartaði einn nemenda minna yfir slappleika, sagðist ómögulega geta einbeitt sér og bað um að fá að fara til skólahjúkrunafræðingsins. Þetta er einn af “gaurunum” í sjöunda bekk, yngsta hópnum sem ég kenni og ákvað ég því að taka þennan slappleika með fyrirvara og pískaði hann áfram í verkefninu sem hann var að gera. Daginn eftir sagði Karen mér frá því að einn nemendanna í sjöunda bekk hefði fengið bæði malaríu og typhoid, í ljós kom að það var sami gaurinn, ég var nú svolítið skömmustuleg...

Efnafræði er ekki mitt sterkasta fag – hef ekki lagt stund á ólífræna efnafræði síðan ég tók efnafræði 203 í fjölbraut. Samt sem áður er ég að kenna ellefta bekk ólífræna efnafræði – álíka gamlir krakkar og í fyrsta bekk í framhaldsskóla heima á Íslandi en með mun þyngra námsefni – námsefni sem ég hef aldrei lært. Í fyrradag var ég að undirbúa tvöfalda kennslustund í efnafræði – m.ö.o. var að læra efnið sem ég átti að kenna næsta dag. Ég átti gríðarlega erfitt með að einbeita mér að bókunum og ákvað að taka mér smá hlé og klára að fara yfir efnið seinna um daginn. Einhverrahluta vegna varð lítið úr því, Sara og Alex komu í heimsókn seinni partinn og svo var okkur Karen boðið í afmælismatarboð til Pete um kvöldið – fengum dýrindis lambalæri með kanilkrydduðu graskeri, steiktum kartöflum og blómkálssalati, nammi gott – við stöldruðum aðeins lengur við en við höfðum ætlað okkur, drukkum nokkra bjóra og vorum engan veginn í stuði til að fara að undirbúa kennslu þegar við komum heim. Þannig að, ég mætti í tvöfaldan tíma í ólífrænni efnafræði daginn eftir svo til óundirbúin. Kennslan byrjaði ekkert svo illa, ég var búin að undirbúa mig smá svo fyrsta korterið var í lagi. Eftir það fór gamanið að kárna – nemendur baunuðu á mig spurningum um efnið sem ég gat ómögulega svarað þar sem ég skildi ekki sjálf til hlítar – ekki alveg nógu gott að vera kennari sem kann ekki efnið sem hann kennir. Til að bjarga mér dreif ég mig í að láta þau reikna dæmi um efnið. Ég hafði ekki reiknað það sjálf og vissi ekki svörin við því en fékk að sjálfsögðu ófáar spurningar um dæmið. Ég reyndi ég að koma með svör á borð við – Hvað heldur þú? Reyndu að lesa kaflann og komast að því. Frekar pínlegt. Þar sem ég var ekki tilbúin með neitt efni fyrir seinni tímann fór ég með þau í tölvustofuna – reyndar var tími í gangi þegar okkur bar að en Sam tölvukennari var svo elskulegur að leyfa okkur að nota tölvurnar sem ekki voru í notkun. Karen hafði nefnilega bent mér á frábæra efnafræðisíðu á netinu með allskonar efnafræðilegum leikjum, prófum og upplýsingum. Það vildi svo vel til að á síðunni var töluvert efni um það sem ég hafði verið að reyna að kenna þeim. Svo ég bjargaði mér fyrir horn. Sjáum til hvernig efnafræðikennslan á eftir að ganga framvegis, satt að segja öfunda ég krakkana ekki að hafa mig sem efnafræðikennara...

Fólk hefur soldið verið að spyrja út í aðstæðurnar sem ég bý við, aðstæðurnar í skólanum og almennar aðstæður á svæðinu. Þess vegna kemur hérna smá kafli um aðstæður. Ég deili sumsé 20 fm mykjukofa með stráþaki með henni Karen, frekar hi-tec mykjukofa þar sem við erum með rafmagn (sem betur fer) og internet. Reyndar er ekkert rennandi vatn en það er lækur ekki mjög langt frá svo við förum reglulega og náum í vatn í tuttugu lítra vatnsdunk. Erum ekki enn orðnar nógu þjálfaðar í að bera vatn á hausnum, berum fötuna venjulega á milli okkar, en náum vonandi fljótlega upp þeirri tækni. Venjulega þrífum við okkur líka í læknum, þegar við viljum reglulega dekra við okkur hitum við vatn og förum í heita sturtu. Skólabyggingarnar eru líka flestar úr mykju... ok... ég skal hætta að bulla... Satt að segja eru aðstæður hérna til mikillar fyrirmyndar, betri en heima held ég bara. Rafmagn, rennandi vatn, internet, heimaþjónusta, sér herbergi, gott eldhús og stór stofa, regluleg áfylling í ísskápinn á helstu nauðsynjavörum, heitur matur tvisvar á dag og svo mætti lengi telja – allt saman ókeypis. Íbúðin sem við Karen deilum er um 70 fm og mjög kósí. Karen var búin að búa hérna í ár á undan mér og er svo sannarlega búin að koma sér vel fyrir. Aðstæður í skólanum sjálfum eru líka til mikillar fyrirmyndar. Stofurnar eru yfirleitt í sérbyggingum á víð og dreif um svæðið, ég kenni yfirleitt í sömu stofunni, stór og rúmgóð stofa með góðri tilraunaaðstöðu. Hér er mikið lagt upp úr tilraunum og er öll tilraunaaðstaða mjög góð, tæknimenn sem finna til efni og setja upp tæki ætli maður að hafa tilraun í tíma. Skólasvæðið er líka mjög snyrtilegt og vel hirt, framandi blóm, fuglar og fiðrildi hvert sem litið er. Þannig að öll aðstaða innan skólagirðingarinnar er til stakrar fyrirmyndar. Þegar farið er út fyrir svæði skólans er aftur allt annað uppi á teningnum, þar eru mykjukofar ekki óalgeng sjón og skólaus börn í skítugum fötum. Í gær fór ég í göngutúr um dalinn sem skólinn stendur við með honum Sam sem er sérkennari hérna. Umhverfið þar er einstaklega fallegt, ekta savannaslétta með acacia trjám á stangli og fjölskrúðugu blóma- og ekki síst skordýralífi, brotið upp á köflum með ræktuðu landi, kúm og kindum á beit og mykjukofum eða öðrum húsakynnum. Á báða bóga má svo sjá fjallgarða. Dalurinn er hluti af “The Great Rift Valley” sem nær þvert yfir Kenya og er sagður vagga mannkyns, ekki amalegt að vera komin svona nálægt uppruna sínum.

Held ég fari nú að slá botninn í þessa færslu. Var að koma inn eftir næturgöngutúr með Ed (sem átti afmæli í dag). Lögðumst út á íþróttavöll undir stjörnubjarta himninum og tunglsskininu, ótrúlega fallegt og nánast engin rafmagnsljós sem trufla. Tunglið hérna er eins og skál þegar það er hálft, semsagt lárétt en ekki lóðrétt, það er soldið skrýtið. Á morgun er skemmtun í skólanum allan daginn fyrir foreldra og nemendur, allskonar aktiviteter í gangi sem fólk borgar fyrir að taka þátt í. Peningarnir sem safnast eru til styrktar góðgerðarmálum hér í Kenya. Við Karen ætlum að vera með andlitsmálningu – hlakka til að spreyta mig á einhverju öðru en kennslu.

Kveð ykkur í bili, vona að þið hafið það gott hvar sem þið eruð!

Kwahari!