Loksins kominn miðvikudagur 12. október (ammælisdagurinn hennar Elínar sys) og ferðalagið að hefjast. Ég þurfti að kenna til klukkan eitt, gerði það samviskusamlega en í sannleika sagt, með hugann við annað.

Á slaginu eitt var ég mætt á bílastæðið fyrir utan skólann. Skimaði eftir bílnum sem við höfðum leigt – spottaði Fredrik í einum bílnum á bílastæðinu og gekk því út frá því vísu að þarna væri farartæki okkar næstu vikuna mætt. Steve bílstjóri heilsaði kumpánlega þegar ég gekk að bílnum “Ale you rooking fol this cal?” og brosti sínu tannlausa brosi. Steve tilheyrir ættbálknum Kikuyu (nánar um ættbálka síðar) en eitt einkenni þessa ættbálks er málhelti er kemur að því að skilja á milli “r” og “l”, þau heyra engan mun á þessum tveimur hljóðum og koma þau því sitt á hvað, við vorum því á leið í safali in Masai Mala og keyrðum iðulega á lough load eða clazy load.

Þegar ég var sest upp í bílinn var okkur ekkert að vanbúnaði. Við gátum loksins lagt af stað í safaríferðina miklu. Ferðinni var heitið í þjóðgarðinn Masai Mara sem er vinsælasti þjóðgarður í Kenya. Í raun er þetta sami þjóðgarður og Serengeti í Tanzaníu, bara landamærin sem skilja þá að. Nafnið Masai Mara vísar í ættbálkinn sem garðurinn tilheyrir, Maasai ættbálkinn (meira um hann síðar). Mara þýðir á þeirra máli doppur en úr lofti virðist garðurinn doppóttur þar sem grænir runnar og tré eru á víð og dreif á gulu grasinu.

Á leiðinni í kom Steve við á “skyndibitastað”. Okkur leist nú varla á blikuna þegar við sáum staðinn. Skyndibitastaðurinn var opið grill þar sem heilir geitaskrokkar voru grillaðir. Steve keypti slatta af kjöti, skornu á staðnum og vöfðu inn í dagblað sem hann smjattaði á á leiðinni, aldrei smakkað betra kjöt. Við Fredrik völdum okkur einn vel steiktan bita hvort og skýldum okkur svo á bakvið að við værum nýbúin að borða og því alls ekki svöng. Annars fór dagurinn að mestu í keyrslu. Við áttum eftir að komast að því í ferðinni að vegalengdir í Kenya eru langar og vegirnir skelfilegir (hafði reyndar komist að því fyrr) – vægast sagt lough and clazy loads.

Um átta leytið um kvöldið vorum við loks komin á áfangastað – Safari springs tjaldstæðið í Masai Mara. Eftir að hafa borðað kvöldverð – kjúkling og hrísgrjón – og fengið að heyra um afrek Steves sem aukaleikara í myndinni The Constant Gardener, fórum við í háttinn í tjaldið okkar sem var búið tveimur uppbúnum rúmum – full tilhlökkunar fyrir næsta dag.

Daginn eftir vöknuðum við á undan sólinni – klukkan hálfsex. Gæddum okkur á morgunmat með honum Steve og héldum svo af stað í safaríið við sólarupprás. Það fyrsta sem við sáum var gíraffahjörð í fjarska, mér fannst það æði en það var samt bara byrjunin. Það leið ekki á löngu áður en við sáum hverja dýrahjörðina á fætur annari. Mest bar þó á gnúm og sebrahestum. Migration tímabilið stóð enn yfir þegar við vorum í Masai Mara en þessar tvær tegundir flykkjast frá Serengeti þjóðgarðinum í Tanzaníu til Masai Mara í júlí til október á hverju ári þegar þau eru uppiskroppa með beitilönd í Serengeti. Gaman að verða vitni að þessu. Ljónin var ekki erfitt að spotta, sáum ljón á meltunni á víð og dreif um garðinn. Þrjú lítil ljónasystkini sátu uppi á hæð og biðu eftir að mamma þeirra birtist með hádegismatinn, horfðu spurnaraugum á skrýtnu túristana sem smelltu í gríð og erg. Fílahjarðir spókuðu sig um hér og þar, sem saman standa eingöngu af kvendýrum og afkvæmum þeirra, karldýrin eru einfarar og halda sig til hlés. Sáum auk þess sítu (cheeta, finnst þetta nafn einhverra hluta vegna meira viðeigandi en blettatígur) sem lá undir runna og pústaði, greinilega nýbúin að elta bráð þar sem andardrátturinn var svo hraður. Sítan er hraðskreiðasta landdýrið, nær allt að 100 km/klst en hún er sannkallaður spretthlaupari, þreytist mjög fljótt og því rennur bráðin henni oft úr greipum – um 75% veiðiferða eru mislukkaðar. Steve bílstjóri og leiðsögumaður var svo sannarlega með arnaraugu, spottaði hvert dýrið á fætur öðru, meira að segja hlébarðann sem er mjög feiminn, heldur sig til hlés eins og nafnið gefur til kynna. Sáum hann þó ekki vel þar sem hann faldi sig í dæld en við náðum þó myndum af honum. Sítan og hlébarðinn eru oft tekin ranglega sem sama dýrið þar sem bæði eru með svartar doppur á líkamanum, dýrin eru þó ólík þegar grannt er skoðað. Auk þess sáum við hjarðir buffalóa á beit, antilópur af öllum stærðum og gerðum, hýenur í leit að hræum, flóðhesta baða sig í illa lyktandi ám, krókódíla í sólbaði á árbakka að ógleymdum óteljandi fuglategundum sem oft vilja gleymast innan um hin stærri dýr. Hreint ótrúlegt að sjá þessi dýr í svona mikilli nálægð, maður getur nánast klappað þeim út um bílgluggann.

Í Masai Mara eyddum við tveimur dögum, að kvöldi annars dagsins yfirgáfum við þjóðgarðinn og héldum í átt að Amboseli þjóðgarðinum. Gistum á leiðinni í Narok sem er næsta þéttbýli við Masai Mara. Þar lentum við í svolitlu skemmtilegu. Við komum í bæinn við sólsetur og ákváðum að fara í lítinn göngutúr um bæinn. Það fyrsta sem við rákum augun í var moska. Fólk flykktist inn til bæna, en nú stendur ramadan yfir hjá múslimum en þá fasta þeir á milli sólarupprásar og sólseturs. Við sólsetur fara þeir í moskuna til að biðjast fyrir áður en þeir fara heim og borða stóra máltíð. Fyrir utan moskuna gáfu tveir menn sig á tal við okkur og sögðu að við værum velkomin að koma inn og fylgjast með. Ég mátti þó ekki fara inn aðaldyramegin þar sem ég er kona. Annar maðurinn vísaði mér á bakdyrnar þar sem konum er ætlaður aðgangur. Við dyrnar hitti ég dætur imamsins sem buðu mig velkomna. Þeim fannst afar spennandi að fá útlenskan gest í moskuna. Þær sýndu mér hvar bænaaðstaða kvennanna var – uppi á lofti á bakvið rammgerða rimla þar sem konurnar gátu fylgst með því sem fram fór á meðal karlmannanna. Þær urðu þó að halda sig í ákveðinni fjarlægð svo karlarnir sæu þær ekki – en það getur truflað þá við bænirnar. Ein dóttirin tók þátt í bænunum en hinar stóðu afsíðis með mér og spurðu mig spjörunum úr út í lífið á Íslandi. Að athöfninni lokinni spurðu stúlkurnar mig hvort mig langaði ekki að koma heim til þeirra og borða með þeim. Ég vissi ekki alveg hverju ég ætti að svara en ákvað að leggja það undir Fredrik. Fredrik hafði þá líka verið boðið í mat svo við ákváðum að þyggja þetta góða boð og héldum í fylgd stúlknanna heim til imamsins – hálf súrrealískt. Þar var okkur tekið opnum örmum, Fredrik fékk að borða í stofunni með hinum körlunum en ég og dæturnar borðuðum í meyjarskemmunni. Ég var miðpunktur samkomunnar, dæturnar hrúguðu sig í kringum mig og héldu áfram að spyrja mig aragrúa spurninga. Maturinn smakkaðist vel – hakk, spaghetti og fleira sem ég kann ekki að nefna. Eftir matinn þurftu stelpurnar að drífa sig í moskuna á ný. Fredrik átti í hörkusamræðum við imaminn þegar ég kom út úr meyjarskemmunni. Þar sem ég er ekki vel að mér í múslimskum siðum vissi ég ekki hvort það væri rétt að trufla tvo karlmenn í djúpum samræðum. Sem betur fer sá Fredrik mig þegar ég var um það bil að yfirgefa húsið og kallaði á mig. Við ákváðum að yfirgefa samkomuna að svo stöddu, áttum stefnumót við Steve á hótelinu svo við þökkuðum innilega fyrir okkur og héldum á hótelið á ný – enn að melta þetta óvænta heimboð. Þrátt fyrir að vera langt því frá svöng þegar við hittum Steve ákváðum við að fara með honum á veitingastað þar sem hann var ekki búinn að borða kvöldmat. Sátum lengi og spjölluðum, deildum reynslu okkar með Steve sem átti bágt með að trúa því að við hefðum borðað með fjölskyldu imamsins. Eftir matinn héldum við á hótelið á ný - og hurfum fljótt í draumalandið, þreytt eftir reynslu dagsins.

Þarf að drífa mig í kennslustund – framhaldið kemur innan skamms...