Ég sé að hlutarnir verða fleiri en tveir, hér kemur annar hluti ferðasögunnar (þið sem ekki hafið lesið fyrsta hlutann (en langar kannski til að gera það) skrollið niður)...

Þrátt fyrir að Fredrik væri kominn – og við bæði í startholunum fyrir safarí – gátum við ekki lagt af stað strax morguninn eftir. Ég átti enn eftir að kenna í þrjá daga, eða þar til klukkan eitt á miðvikudeginum. Við sátum þó ekki auðum höndum, ég var bara að kenna fyrri part dags þannig að um eftirmiðdaginn gátum við skoðað okkur um í nágrenni Nakuru. Á mánudeginum tókum við leigubíl niður í bæ. Leigubílstjórinn sem skutlaði okkur í bæinn bauðst til að fara með okkur í Nakuru þjóðgarðinn gegn vægu gjaldi seinna um daginn og fannst okkur það tilvalið og mæltum við okkur mót klukkan hálf fjögur. Við vorum mætt á tilsettum tíma en ekkert virtist bóla á Albert, leigubílstjóra. Eftir klukkutíma bið gáfumst við upp og röltum í burtu. Í sömu svipan kemur bíll brunandi upp að okkur – Albert. Við vorum nú ekki alskostar sátt við vinnubrögðin, klukkan orðin hálffimm og því frekar seint að fara í þjóðgarðinn – orðið dimmt uppúr sex. Til málamynda bauðst Albert til að skutla okkur á safn um uppruna mannsins sem er rétt fyrir utan Nakuru – endurgjaldslaust – auk þess sem hann bauðst til að fara með okkur í þjóðgarðinn daginn eftir á lægra verði en um var samið. Okkur fannst þetta ágætisdíll – fyrirgáfum Alberti í ljósi þeirra reglna sem gilda um stundvísi hér í Kenya, klukkutími of seint er vel innan skekkjumarka. Safnið var afar áhugavert, fengum afbragðs leiðsögumann – hana Fatimu – sem sagði okkur upp og ofan af því sem fyrir augu bar. Eftir að hafa skoðað safnið upp til agna tókum við matatu með Fatimu í bæinn þar sem vinnudegi hennar var lokið. Við vorum orðin ansi svöng og fórum við á veitingastaðinn Ribbons, sem er í eigu móður nemenda í skólanum. Ég ætlaði að panta mér fisk og Fredrik nautakjöt en það var sama hvaða rétti við báðum um ekkert af því var til – ekki drykkirnir heldur – svo að lokum sagði þjónninn okkur að við yrðum að panta kjúkling og fanta, annars væri það ekki til. Okkur fannst þetta frekar fyndið, en maturinn var góður. Eftir matinn fylgdi þjónninn okkur á bar í nágrenninu, a very nice pub eins og hann orðaði það, sem var alveg rétt – á Kenyskan mælikvarða.

Daginn eftir fórum við svo í þjóðgarðinn – Lake Nakuru Nationalpark – í fylgd Alberts. Þetta er annar vinsælasti þjóðgarður í Kenya og er rétt fyrir utan Nakuru, hann er ekki mjög stór, um 180 ferkílómetrar og umlykur Nakuruvatn. Hann hefur meðal annars að geyma hina sjaldgæfu hvítu nashyrninga (sem eru þó ekki hvítir á litinn heldur gráir, nafnið er til komið fyrir misskilning, þeir hafa lítillega stærri munn en hin tegundin og voru því upphaflega kallaðir wide rhinoceros sem varð að white rhinoceros fyrir misskilning, hin tegundin er því nefnd black rhinoceros þrátt fyrir að erfitt sé að sjá litamun á þeim). Þjóðgarðurinn er eini staðurinn í Kenya þar sem þá er að finna en auk þess er garðurinn frægur fyrir flamingóana sem eru í massavís í kringum vatnið.

Veðrið þennan dag var ekki eins og best var á kosið – rigndi allan tímann sem við vorum þar, en við létum það alls ekki spilla fyrir. Fórum fyrst alveg upp að Nakuruvatninu sjálfu þar sem krökkt flamingóa málar vatnið bleikt, ótrúlegt að sjá svona marga flamingóa saman komna. Auk þeirra má sjá þar fjöldan allan af pelikönum og storkum spóka sig. Eftir að hafa tekið fylli okkar af fuglamyndum keyrðum við um innan um hvítu nashyrningana á beit, gíraffa sem spókuðu sig um með afkvæmi sín og sebrahesta í massavís. Merkilegt að sjá þessar framandi skepnur í svona mikilli nálægð. Við keyrðum upp á hæsta punkt þjóðgarðsins þar sem er útsýni yfir hann allan – ótrúlega fallegt, sérstaklega að sjá hvernig flamingóarnir gefa vatninu bleikan blæ. Uppi á hæðinni var aðsetur bavíana, þeir elska ferðamenn og koma aðvífandi um leið og þeir birtast og reyna að nappa einhverju ætilegu. Við héldum dauðahaldi í myndavélarnar okkar, vildum ekki að bavíanar yrðu næstu eigendur þeirra. Síðasti viðkomustaður var hjá ljónahjörð, sáum hátt í tíu stykki sem lágu á meltunni – eitt karldýr og konurnar hans níu, hreint ótrúlegt að sjá. Ljónin eru frekar sjaldgæf sjón hér svo Albert var í skýjunum yfir að við skyldum ná að sjá þau – og talaði óspart um það. Þegar við höfðum tekið fylli okkar af myndum af ljónunum var komin tími til að halda heim.

Þegar við komum út úr þjóðgarðinum upplýsti Albert okkur um að það væri sprungið á bílnum og að hann þyrfti að fara á puncture repair til að láta gera við dekkið. Hann sagði okkur að Charles vinur hans og kollegi minn væri á krá í námunda við verkstæðið og við gætum beðið með honum á meðan verið væri að gera við. Á kránni sat Charles með bjór og pantaði strax þrjá bjóra til viðbótar þegar við komum. Eftir fyrsta bjórinn var bíllinn ekki enn kominn í lag svo Charles pantaði einn í viðbót á línuna. Okkur Fredrik leist nú ekki alveg á blikuna – við að þamba bjór með leigubílstjóranum okkar, ég var alvarlega að spá í að neita að fara í bíl með Albert á leiðinni til baka en sá að það var víst lítið annað að gera í stöðunni, stödd á krá úti í buska og það eina að finna í nágrenninu puncture repair. Þannig að við fórum í bíl með bílstjóra í glasi og það í Kenya þar sem umferðin er allsvakalegri en maður á að venjast – ætti nú varla að opinbera þetta á netinu. Við Fredrik vorum orðin ansi svöng svo við báðum hann Albert að láta okkur úr þar sem við gátum fengið e-ð að borða, Alberti fannst það afbragðs hugmynd og ákváðu hann og Charles að skella sér með. Fórum á fínan veitingastað og fengum góðan mat – og drukkum bjór með matnum, Albert líka – og rökræddum um trúmál, mannréttindamál og fleira við félaga okkar. Alltaf spennandi að heyra skoðanir Kenyabúa á þessum sviðum sem eru iðulega ólíkar þeim skoðunum sem tíðkast á Vesturlöndum. Þegar að því kom að borga hölluðu þeir kumpánar, Albert og Charles sér aftur í sætunum og gerðu sig alls ekki líklega til að hreyfa við veskjunum sínum. Við litum á reikninginn og horfðum spurnaraugum á félagana sem litu undan eins og ekkert væri. Að lokum tók Fredrik upp veskið sitt og borgaði. Þeim félögum fannst þetta greinilega sjálfsagðaðsti hlutur í heimi – þökkuðu fyrir matinn og stóðu upp. Þannig að segja má að við buðum bílstjóranum okkar upp á bjór – fyrsta skiptið sem ég hef gert það...

Eftir máltíðina skutlaði Albert okkur heim. Ég hélt mér fast alla leiðina. Næsta dag var svo komið að stóru stundinni... sjálfri safaríferðinni! ...meira um hana síðar, ætla að leggja mig og ná smá kröftum áður en hún kemst á blað, en þið getið beðið spennt!