Ég hélt að ég myndi hoppa hæð mína á loft síðasta daginn í vinnunni. Ekki af því að það hefur verið leiðinlegt – það hefur reyndar verið mikið að gera en alls ekki leiðinlegt – heldur af því að ég hlakka svo mikið til að fara að ferðast um Afríku. Staðreyndin var hinsvegar sú að ég var með kökk í hálsinum allan daginn. Kökkurinn byrjaði strax í fyrsta tímanum. Þetta var tvöfaldur tími í líffræði með níunda bekk og fór ég með þau í salinn í heimavistinni þeirra til að vera með smá jólastund (var með jólastund í síðasta tímanum hjá öllum bekkjunum mínum). Fyrst sagði ég þeim frá íslenskum jólum, aðallega jólasveinunum 13, Grýlu og Leppalúða og jólakettinum. Þeim leist nú ekki alveg á blikuna, fannst íslenskar jólahefðir frekar skrýtnar og illkvittnar. Ég sagði þeim nú samt að jólasveinarnir hefðu farið á kurteisis- og hlýðninámskeið fyrir fimmtíu árum og væru farnir að gefa gjafir. Þeim létti. Ég mætti með aðventukrans í tímann og piparkökur (sem ég hafði bakað kvöldið áður í félagsskap Malinar og Josefin sem eru sænskar stelpur sem við Herdís kynntumst á farfuglaheimili í Nairobi, þær gistu hjá mér eina nótt og áttum við saman afar skandinavíska jólastund, eitt jólalegasta kvöld sem ég hef átt hérna, annars er mjög erfitt að skapa jólastemningu). Þeim fannst piparkökurnar frekar skrýtnar. Eftir að hafa sagt þeim frá íslenskum jólum vildu nokkur þeirra endilega sýna mér dans, og vá. Það verður sjaldan farið of stórum orðum um danshæfileika afríkubúa. Þeir eru með ótrúlegan takt og hver öðrum betri dansari. Þannig að seinni hluti tímans fór í danssýningu að þeirra hálfu – skemmti mér konunglega. Í næsta tíma á eftir var ég með ellefta bekk. Uppáhaldsbekkurinn minn – eða allavega sá sem ég þekki hvað mest þar sem ég kenni þeim mest. Þegar ég mætti sá ég hvar strákarnir pukruðust inn með gítar. Svo vissi ég ekki fyrr en þeir fóru að spila og syngja – Miss Magnus is leaving to Iceland, don’t know when she’ll be back again! Kökkurinn í hálsinum á mér varð enn stærri. Þeir voru æði. Ég tók þetta upp á video, sýni ykkur þegar ég kem heim. Eftir grátklökkan kveðjutíma með ári ellefu tók við lokahóf í skólanum. Litlu krakkarnir sýndu jólasöngleikinn Hosanna Rock! Sem Karen meðleigjandi leikstýrði. Aumingja Karen var reyndar með lungnabólgu alla síðustu viku svo hún gat ekki verið með í lokasprettinum. Söngleikurinn var algjört æði engu að síður. Eftir söngleikinn hélt skólastjórinn ræðu. Hluti af ræðunni var tileinkaður mér – afar fögur orð í minn garð og þvílíkt lófatak af hálfu nemenda á eftir – ég átti ekki til orð. Kökkurinn í hálsinum varð enn stærri. Eftir ræðuna voru formleg skólaslit og hópuðust nemendurnir mínir að þeim loknum að mér og fóru í knúsuröð, fékk semsagt kveðjufaðmlag frá meira og minna öllum nemendunum mínum ...og kökkurinn stækkaði. Eftir skólaslitin var öllum kennurunum boðið í jólamat, jólasveinninn mætti á svæðið og gaf öllum þægum kennurum pakka – ég fékk dagbók. Kennarakveðjustundin var ekki auðveldari en nemendakveðjustundin. Eftir matinn var mér boðið í kaffi, bæði hjá Mrs. Kitololo frönskukennara og hjá Mr. Kimani landafræðikennara. Skipti tímanum mínum jafnt á milli þeirra og svo enduðum við öll í mat hjá Mrs. Kitololo. Mjög gaman. Eftir matinn skaust ég í kvöldheimsókn hjá Ed og sátum við og spjölluðum um heima og geima fram á rauða nótt.

Mér finnst ótrúlegt að hugsa til þess að dvöl minni sem líffræði- og efnafræðikennara í Greensteds School í Kenya sé lokið. Mér var reyndar boðin vinna eftir áramót líka en ég afþakkaði. Í staðinn er stefnan tekin á ferðalag um Afríku, vonandi alla leið til Suður-Afríku. Mun hefja reisuna í Tanzaníu með Lalla, Freydísi og Jónasi og halda svo ein áfram niður. Jólunum mun ég eyða hér í Kenya við Viktoríuvatn eins og ég hef minnst á áður og núna fyrir jólin ætla ég niður á strönd með Irene sem er í heimsókn hjá mér núna. Vei, vei, vei! Ef einhvern langar að slást í för með mér niður til Suður Afríku er sú/sá hin/n sama/i beðin/n um að hafa samband án tafar!

Þetta er trúlega síðasta bloggið fyrir jól.

Þannig að...

Gleðileg jól elskurnar mínar! Hlakka til að sjá ykkur á nýju ári!

Jólakossar og knús,

Katrín ...klökk í Kenya