Var að lesa yfir ferðasögurnar mínar rétt í þessu og ég sé að ég hef farið ansi hratt yfir sögu, ótal hlutir sem gleymst hefur að segja frá. Eins og þegar við álpuðumst inn á íslenska sendriáðið í Windhoek á bolludaginn og lentum í bollukaffi með þeim Víði, Villa, Kolbrúnu sem vinna þar og hana Jóhönnu konunni hans Víðis. Jóhanna bauð okkur svo í mat heim til þeirra Víðis og eftir matinn sátum við heillengi og spjölluðum. Einstaklega gaman að koma inn á Íslenskt heimili í miðri Afríku (takk fyrir okkur!).

Safaríinu í Namibíu eyðimörkina gerði ég heldur ekki skil, það var allsvakalegt. Gistum í tjöldum í miðri eyðimörkinni, fórum í 10 km göngu um eyðimörkina þar sem hvert sem litið er er bara sandur, sandur, sandur og sandhólar sem ber við skærbláan himininn. Óóótrúlega fallegt. Gangan var alls ekki eins erfið og ég átti von á, enda vorum við með nóg af vatni sem er algjört lykilatriði í eyðimörkinni. Horfðum á sólarupprásina og sólarlagið sem var hreint stórkostlegt... en myndir segja fleira en þúsund orð, sýni ykkur þetta þegar ég kem heim. Leiðsögumaðurinn okkar hét Harald, en við kölluðum hann aldrei annað en Væflarann, þar sem hann var alltaf eitthvað að væflast og vissi varla í hvor fótinn hann ætti að stíga – held að hann vinni lélegu leiðsögumannakeppnina með yfirburðum – þar sem ég reyni nú yfirleitt að vera jákvæð læt ég þetta nægja um hæfileikaleysi hans sem leiðsögumaður. Okkur fannst það næstum bara fyndið, sérstaklega kommentið hans þegar hann gleymdi makkarónunum (sem voru í matinn á hverjum degi) í búðinni “What is wrong with me today?” Hehe, það fór sko í gullkornabókina okkar Ástu. En fyrir utan það var safaríið æði. Í för með okkur voru bresk/bandarísk hjón sem síðustu ár hafa ferðast um heiminn og þýskar stelpur um tvítugt. Góður félagsskapur og gerðum við bara gott úr því þó að leiðsögumaðurinn væri ekki hinn ákjósanlegasti – vænsti piltur en alveg laus við leiðsögumannahæfileika.

Ég náði heldur ekki að segja almennilega frá S-Afríku, þegar við hjóluðum á milli Höfðapunktar (Cape Point) og Góðrarvonarhöfða í landslagi sem gæti allt eins verið á Íslandi (fæ þessa tilfinningu oft – spurning hvort það sé dulin heimþrá?). Röltum upp á báða höfðana og horfðum yfir hafið, sáum næstum því Suðurpólinn, en hann er næsta fasta land (það er algengur misskilningur að Góðrarvonarhöfði sé syðsti oddi Afríku en svo er ekki, kíkiði bara á landakort); Vínsmökkunarferðinni sem við fórum í um vínhéruðin í kringum Höfðaborg, ótrúlega falleg héruð og mjööög gott vín, lærðum líka heilmikið á þessu, orðnar mjög pró í vínsmökkun; Búðunum í Höfðaborg, sérstaklega á Long Street, hef ekki komist í annað eins síðan ég kom til Afríku, fékk útrás í búðinni Milk sem er með mjög skemmtilegar vörur hannaðar af eiganda búðarinnar, var hleypt inn tvisvar eftir lokun og kom í bæði skiptin út með sætustu skó í heimi – one of a kind – á hreint ótrúlega lágu verði! Þar er líka urmull girnilegra veitingastaða, fékk mér strút á einum þeirra sem var alls ekki svo slæmur, mun betri en krókódíllinn sem ég smakkaði í Windhoek; Ferðinni upp á Borðfjall (Table Mountain). Komumst loksins upp með kláf þar sem tilraun okkar til að ganga upp mistókst. Þrátt fyrir að konan sem seldi miðana í kláfinn hafi lofað okkur engu skyggni og miklum kulda sáum við bara heilmikið og miðað við það sem við eigum að venjast var alls ekki kalt!

...ég er örugglega að gleyma einhverju en ég held ég láti þetta gott heita í bili af ferðalaginu. Ég er samt ekki alveg hætt. Ætla að bæta síðustu dögum hér í Kenýa við.

Fórum til Kisumu sem stendur við Viktoríuvatn á föstudaginn síðasta og hittum hann Jowi. Byrjuðum á að fara að Viktoríuvatni. Vorum þar við sólarlag, því miður var frekar lélegt skyggni, skýjað, en það var samt alls ekki ljótt að horfa á sólarlagið. Himinninn bleikfjólublár og appelsínugulur. Sátum þar í smá stund með Tusker um hönd og spjölluðum. Hef ekki séð Jowi síðan í byrjun janúar svo það var sannarlega um nóg að spjalla. Fórum svo heim til Jowi og gistum í fína moldarkofanum hans, sama moldarkofa og ég var í um jólin. Morguninn eftir hjálpuðum við mömmu hans á akrinum – hún hló að vinnubrögðum okkar, sem er ekki furða, höfum aldrei komið nálægt akurvinnu. Eftir það hjálpuðum við systur hans í eldhúsinu, sem er moldarkofi og opinn eldur þið munið, við fengum þó bara að aðstoða við uppvaskið, sem var ágætt. Eftir hádegi fórum við með Jowi til Eldoret þar sem hann býr. Ásta og Judith voru þar eina nótt en héldu svo daginn eftir í safarí í Masai Mara. Ég stoppaði aðeins lengur, alveg þangað til í gær. Þar sem Jowi var mjög upptekinn á fundum og í hinum ýmsu verkefnum var ég aðallega með honum Milton vini hans. Við kíktum m.a. í SOS barnaþorpin sem eru rétt hjá þar sem Jowi býr. Aðstaðan þar er til mikillar fyrirmyndar, eitthvað annað en munaðarleysingjahælið hér í Nakuru. Fórum líka í háskólann í Eldoret og sagði bless við vini mína þar, það var voða gaman að sjá alla aftur og erfitt að segja bless. Í gær kvaddi ég svo Jowi – með loforði um að koma aftur eftir ekki svo langan tíma – hann er að setja í gang vistaskiptaverkefni til að auðvelda ungu fólki að koma til Kenýa til náms eða vinnu og Kenýskum ungmennum að fara út í heim, ég var útnefnd sérlegur aðstoðarmaður hans í þessu verkefni. Gaman að því. Enn frekari ástæða til að koma til baka áður en langt um líður.

En jæja, niðurpökkunin bíður – ætti nú að vera að því frekar en að blogga, en svona er þetta þegar maður á að vera að gera eitthvað leiðinlegt, alltaf eitthvað sem freistar!

Þetta er trúlega síðasta bloggið áður en ég held heim á leið, bara tveir dagar þangað til ég stíg upp í flugvélina til London, og eftir þrjá daga lendi ég á Íslandi – blendnar tilfinningar en samt mest jákvæð tilfinning. Þetta hefur verið frábær dvöl hérna í Afríku en það er samt alltaf gott að koma heim. Ég hef gert Afríku verulega góð skil þessa sjö mánuði sem ég hef verið hérna og er satt að segja alveg tilbúin að fara heim. Ég held ég hefði ekki verið jafntilbúin fyrir nokkrum mánuðum síðan. Ég hlakka mikið til að hitta ykkur öll!

Bless þangað til!

P.s. Er komin með húsnæði á Tjarnargötunni – besta stað í bænum!