Ég er eiginlega búin að komast að því að það er hálftilgangslaust að halda úti dagbók á netinu ef maður skrifar aldrei í hana*. Hef lengi verið á leiðinni að skrifa eitthvað hérna en aldrei látið af því verða. Hef aftur á móti hafið skrif í nokkur skipti en ekki komist lengra en nokkrar línur, vonum að það gangi betur núna.

Ég hef oft sagt að ég skrifi ekki reglulega í netdagbókina nema ég sé í útlöndum og sit ég fast við þann keip eins og glöggt má sjá, síðast skrifaði ég hér í lok júlí, fyrir rétt tæpum fjórum mánuðum síðan. Ef það kallast ekki stopul skrif þá veit ég ekki hvað.

Hér á eftir mun ég stikla á stóru um það sem á daga mína hefur drifið frá síðustu færslu.

Þegar ég skrifaði síðustu færslu var ég nýhætt að vinna hjá Nordjobb og hafði nýhafið störf hjá Verzlunarskóla Íslands sem náttúrufræðikennari. Kennslan þar hefur gengið vonum framar. Ég hef verulega gaman af því að kenna og skemmti mér konunglega í hverjum tíma. Þeir sem lásu pistlana mína frá Kenýa muna eflaust eftir tíðum hlátursköstunum í kennslustundum þar ytra. Á þeim hefur ekkert lát orðið eftir að ég hóf kennslu hér heima, ég á það til að springa í kennslustundum. Þetta hljómar kannski fyndið en stundum finnst mér þetta ekki einu sinni fyndið. Það er erfitt að hafa ekki betri stjórn á hlátri sínum. Vona að nemendur mínir taki þessi hlátursköst ekki illa upp. Það eiga sér alltaf stað skemmtilegar uppákomur í kennslu. Ein sú eftirminnilegasta það sem af er vetri átti sér stað núna um daginn. Þá brá einn nemandinn sér á klósettið í tíma. Stuttu síðar er bankað á dyrnar svo ég opna. Fyrir utan situr sami nemandi með píanó alveg upp við dyrnar og syngur og spilar hástöfum! Það flaug í gegnum huga mér hvort mig væri að dreyma – eða var ég kannski að leika í bíómynd? Svona gerist eiginlega ekki nema í draumi eða bíómynd. Ég satt að segja vissi ekki hvernig ég átti að bregðast við. Átti ég að verða reið eða átti ég að fara að hlægja? Ég tók þann pól í hæðina að taka þessu með jafnaðargeði, klappaði fyrir honum í lok lagsins og bað hann að spila annað lag fyrir okkur. Hann varð hálfskömmustulegur, sagðist ekki þora það af ótta við að húsvörðurinn kæmi svo hann hvarf með píanóið jafnsnöggt og hann birtist. Þessi uppákoma lýsti óneitanlega upp daginn! Já, maður lendir í ýmsu sem kennari. Engir tveir dagar eru eins!

Á haustdögum stofnaði ég ásamt nokkrum söngglöðum félögum í Ungmennadeild Norræna félagsins norrænan kór sem hefur hlotið nafnið Vox Borealis. Ákvörðunin um stofnun kórsins var tekin í Osló í byrjun september þegar við nokkrir félagar úr ungmennadeildinni hér heima reyndum að endurvekja ungmennadeildina í Noregi. Mér skilst að sú ferð hafi borið tilætlaðan árangur, nú er þar starfandi vísir að deild. Hún var þó ekki síst árangursrík fyrir okkur þar sem kórinn hefði eflaust ekki verið stofnaður ef við hefðum ekki farið út. Kórinn gengur vel, við höfum nú þegar verið beðin um að syngja við hin ýmsu tækifæri á aðventunni, má þar nefna jólakvöld á skrifstofu Norræna félagsins 6. desember, hádegistónleika í Norræna húsinu 7. desember og tónleika í Árbæjarsafninu sem á eftir að tímasetja auk fleiri uppákoma. Stefna kórsins er að syngja sem mest norræn lög, á efnisskrá okkar nú eru því aðallega norræn jólalög. Ég vil nota tækifærið og bjóða nýja og áhugasama söngfugla velkomna í hópinn! Æfingar fara fram í Verzlunarskóla Íslands á þriðjudögum kl. 20:00.
Til að róa hugann og bægja frá mér amstri dagsins legg ég stund á yoga í Kramhúsinu tvisvar til þrisvar í viku. Auk þess að veita hugarró er þetta hin besta líkamsrækt!

Held ég hafi pistilinn ekki lengri að sinni. Hver veit nema það komi ný færsla fyrir jól en ég kýs að fullyrða ekkert um það að svo stöddu!

Hafið það gott!


*Ég nota þetta orðalag, þ.e. dagbók á netinu í tilefni af degi íslenskrar tungu sem er í dag. Var nefnilega að hlusta á útvarpið í morgun og þar var mælst til þess að þetta orðalag væri notað en ekki blogg. Betra að notast við íslensku orðin þegar maður hefur þau.