Jæja... er nú búin að vera hér í viku og líst bara vel á. Hálfótrúlegt reyndar að það sé bara vika síðan ég steig aftur fæti á afríska jörð, mér finnst ég hafa verið hérna miklu lengur. Lífið hérna leggst bara vel í mig og eru allar aðstæður eins og best verður á kosið. Ég bý í þriggja herbergja íbúð, reyndar í svolítilli fjarlægð frá miðbænum en í þægilegu hverfi. Í íbúðinni er allt til alls, meira að segja lítill og notalegur garður sem snýr í norður og þar er því sól allan daginn (jább, er nefnilega hinumegin við miðbaug og sólin þess vegna í norður, svolítið skrýtið að venjast því, er stundum áttavilt vegna þessa). Íbúðin tilheyrir hóteli sem er hér hinu megin við götuna og eru eigendurnir mjög almennilegir. Ég get farið þangað í morgunmat þegar ég vil og notað alla þá þjónustu sem hótelið hefur uppá að bjóða, ekki amalegt. Íbúðin er í lítilli raðhúsaþyrpingu sem er afgirt með rafmagnsgirðingu. Svolítið skrýtið, en hér eru öll hús vel girt, ýmist með rafmagnsgirðingu eða gaddavír. Svo hef ég bíl til afnota frá Þróunarsamvinnustofnun. Hér er vinstri umferð og það var svolítið skrýtið fyrst að keyra vinstra megin. Ég var alltaf að fálma eftir gírstönginni hægra megin við mig (með nokkra marbletti á hægri hendi) og svo var soldið erfitt að venjast hægri beyjunum. En nú gengur þetta alveg eins og í sögu, tók enga stund að venjast þessu.

Mér líst bara vel á vinnuna, er reyndar ekki byrjuð að gera mikið ennþá, er aðallega að lesa mig til um þau verkefni sem eru í gangi. Fór reyndar með Villa (umdæmisstjóra), Davíð (verkefnisstjóra) og Patriciu (ráðgjafa) norður í land á miðvikudaginn í sýslu sem heitir Omusati. Fórum á fund með sýsluyfirvöldum og fólki úr ráðuneytinu til að ræða um leikskóla sem Þróunarsamvinnustofnun ætlar að byggja í sýslunni. Þessi sýsla er rétt við landamæri Angóla, í um 1000 km fjarlægð frá Windhoek og við flugum báðar leiðir sama daginn. Það var mjög gaman að fljúga yfir hálfa Namibíu, ekki ský á himni (frekar en venjulega) og því hægt að virða landið fyrir sér. Flugum m.a. yfir Etosha þjóðgarðinn, sem er einn sá stærsti í Afríku held ég bara. Þessi ferð í heild sinni var öll fremur súrrealísk. Að vera á mikilvægum fundi með mikilvægu fólki í miðri Afríku var svoítið skrýtin tilfinning.

Á mánudaginn er ég svo aftur á leið norður í land. Í þetta skiptið í bæ, líka við Angólsku landamærinn, sem heitir Rundu. Þangað eru rúmir 700 km og við munum keyra í þetta skipti. Við verðum þar fram á miðvikudag að skoða skóla með heyrnleysingjadeild sem ÞSSÍ ætlar að styrkja, en eitt verkefnið sem er í gangi hér snýr að heyrnarlausum, m.a. uppbyggingu skóla og leikskóla fyrir heyrnarlausa, þjálfun túlka, táknmálskennslu, gerð námsefnis o.fl. Mjög spennandi.

Jæja… ætli ég segi þetta ekki bara gott í bili héðan frá Namibíu. Ætla að halda áfram að sleikja sólina út í garði. Á morgun kíki ég svo kannski út fyrir borgina í göngutúr, en umhverfið allt um kring er mjög fallegt, hæðir og hólar sem sjást hringinn í kringum Windhoek. Um kvöldið fer ég svo á tónleika með henni Mariu sem er gjaldkerinn á skrifstofunni. Það er namibísk hljómsveit að spila, spennandi.

Endilega skiljið eftir skilaboð hérna að neðan! Það er svo gaman að fá kveðju að heiman.

Knús og kossar frá Namibíu,

Katrín