Líf mitt hefur svo sannarlega tekið stakkaskiptum frá síðustu færslu. Til þessa hef ég ekki þekkt mikið fleira fólk en samstarfsfólk mitt á skrifstofunni, en eftir síðustu viku hefur þessi fjöldi meira en tvöfaldast. Ég fór nefnilega á afar áhugaverða ráðstefnu í lok vikunnar. Ráðstefnan bar yfirskriftina ,,Namibian Women Summit - Networking for Growth” og hafði það að markmiði að styrkja namibískar konur á framabraut og að yfirvinna þær hindranir sem staðið geta í vegi fyrir því að þær nái árangri í viðskiptum. Afar þörf ráðstefna og verulega áhugaverð þar sem hér er muuuun lengra í land í átt að jafnrétti en heima á Íslandi. Menningarlegar hindranir eiga þar stóran þátt. Í einum fyrirlestrinum kom til dæmis fram að 65% namibískra kvenna hafa verið beittar ofbeldi af hálfu eiginmanns síns. Í sumum menningarhópum hérna er meira að segja álitið að karlmaður elski konu sína ekki ef hann danglar ekki í hana annað slagið. Tilhugsunin um að flestra kvennanna á ráðstefnunni bíði ofbeldi þegar þær snúa aftur heim er sársaukafull. Mér blöskraði líka að heyra hana Maríu, sem sér um fjármálin á skrifstofunni, tala um það hvernig hún stjanar við eiginmann sinn. Þetta er skelegg stelpa með nútímalegar hugmyndir, vel menntuð og frambærileg í alla staði. Þegar hún talaði um að hún vaknaði á undan eiginmanni sínum á hverjum morgni til að hafa til morgunmat fyrir hann og að hún sægi alfarið um öll störf á heimilinu var mér allri lokið.

Ráðstefnan var líka áhugavert rannsóknarefni fyrir mannfræðing þar sem formlegheit voru af skornari skammti en gengur og gerist oft í hinum vestræna heimi. Þetta náði hámarki síðasta morguninn þegar gospelsöngkona tók lagið og ráðstefnugestir, aðallega afrískar konur, stóðu upp og fóru að dansa. Það er algjörlega ótrúlegt hvað dans- og tónlistargáfan er afríkubúum í blóð borin. Allir rástefnugestir tóku þátt af þvílíkri innlifun, sungu og dönsuðu.

Ráðstefnan var ekki síst ómetanleg uppspretta félagslífs fyrir mig þar sem ég kynntist fullt af Finnum sem eru hérna sem skiptinemar og starfsnemar eins og ég. Í gegnum finnana kynntist ég svo fullt af þýskum skiptinemum og starfsnemum, svo félagslíf mitt hefur tekið stakkaskiptum. Fyrir ráðstefnuna þekkti ég nánast eingöngu fólkið á skrifstofunni, en núna á ég mér líf utan veggja skrifstofunnar. Helgin mín var þess vegna pökkuð af félaglífi, fór út á lífið bæði föstudags- og laugardagskvöld og í gær fórum við í paint-ball sem var bara mjög gaman.

Í þessum skrifuðu orðum er Aina, húshjálpin mín, að þrífa hjá mér. Það er pínulítið erfitt að venjast því að vera með húshjálp. Ég hef verið að reyna að segja henni að hún megi alveg slaka aðeins á í þrifunum hjá mér, t.d. þurfi hún ekki að skúra íbúðina á hverjum degi. Ég hef sagt henni hvað mér finnist skrýtið að hafa húshjálp, að ég sé alls ekki vön þessu heima. Henni finnst það aftur á móti mjög skrýtið, enda allir sem hafa efni á því með húshjálp hér í Namibíu, ekki síst hvítingjarnir, sem eru mikil yfirstétt hérna. Namibía á langa sögu aðskilnaðar, enda hluti af S-Afríku þangað til hún öðlaðist sjálfstæði árið 1990, þannig að aðskilnaðarstefnan, apartheid, var líka við lýði hér. Enn eimir eftir af henni, megnið af hvítingjunum veit ekki aura sinna tal á meðan svarta fólkið býr í úthverfum við mikla fátækt. Fór einmitt í bíltúr í fátækrahverfið í vikunni, mér leið hálfilla á eftir, þegar ég bar aðstæður mínar saman við aðstæður fólksins þar. Lítil hreysi hvert ofan í öðru og oft heilu stórfjölskyldurnar sem búa á nokkrum fermetrum. Fátækrahverfið heitir Katutura, sem þýðir á máli eins ættbálksins eitthvað í ætt við: ,,þar sem engum líður eins og heima”. Ástæðan er sú að hvítingjarnir holuðu svarta fólkinu niður þar á tímum aðskilnaðarstefnunnar, þeir máttu ekki koma í miðbæ Windhoek, nema til að þjóna hvíta manninum. Sagan svarta mannsins er skelfilega sorgleg og verður maður áþreifanlega var við hana hérna, enn er mikill rasismi meðal hvítra namibíubúa.

Held ég ljúki þessari færslu hér, á þessum niðurdrepandi nótum.

...og þó, er á leið út að borða með nýju finnsku vinum mínum núna á eftir til að slaka nú örugglega ekki á í félagslífinu þessa helgi (og til að halda neyslufylliríunu mínu áfram sem yfirstéttar hvítingi í Namibíu)!

Knús og kossar frá Namibíu!

P.s. Takk fyrir öll kommentin!