Tíminn flýgur áfram, aftur komin helgi og mér finnst ég varla hafa mætt í vinnuna síðan síðustu helgi! Reyndar mætti ég eiginlega ekki í vinnuna alla vikuna, ekki nema einn og hálfan dag því eins og ég sagði ykkur frá síðast þá fór ég í byrjun vikunnar til Rundu með Lizette (verkefnisstjóra) og Rudiger (bílstjóra). Lizette er verkefnisstjóri táknmálsverkefnis sem ICEIDA stendur fyrir og fórum við til Rundu til að skoða aðstæður, því til stendur að halda táknmálsnámskeið þar og aðstoða heyrnarlausa á ýmsan hátt. Við lögðum af stað eldsnemma á mánudagsmorgni, það eru um 700 km til Rundu og því um að gera að taka daginn snemma. Ferðin gekk eins og í sögu. Við stoppuðum í öllum bæjarkjörnum sem á vegi okkar urðu, sem voru þó ekki nema fjórir. Umhverfið var frekar einsleitt alla leiðina, lágur runnagróður á víð og dreif og mjög þurrt alls staðar, enda vetur og því engin úrkoma. Það er almennt ekki mikið líf meðfram vegunum hér, enda landið stórt (um 8 x Ísland) og íbúatala ekki nema um tvær milljónir og því mjög strjálbýlt. Rákum reyndar augun í nokkur villisvín á leiðinni og nokkrar bavíanahjarðir, en þeir eru mjög algengir hér, eins og reyndar á flestum stöðum í Afríku. Það var ekki fyrr en við fórum að nálgast Rundu að lítil þorp fóru að skjóta upp kollinum, mykjukofar, kirkjur og skólar úr svipuðum efniviði og fólk í litskrúðugum fötum að fást við dagleg störf. Ekta Afríka. Það var mjög gaman að sjá þetta. Þegar við komum til Rundu fórum við beint á gististaðinn okkar. Við gistum í litlum lúxus bungalowum með sjónvarpi og loftkælingu og öllum græjum. Ekki amalegt. Daginn eftir fórum við svo og skoðuðum aðstæður heyrnalausra. Fórum í skóla sem er með deild fyrir heyrnarlausa, aðstæður þar virtust alveg ágætar. Krakkarnir voru niðursokknir í leik með kennaranum sínum þegar okkur bar að garði, en voru ægilega glöð að fá gesti. Lizette varð að hafa orð fyrir okkur því hún er sú eina sem kann táknmál. Síðan kíktum við á heimavistina fyrir heyrnarlausu börnin. Hún var nú ekkert til að hrópa húrra fyrir. Allt steinsteypu grátt, fjögur börn deildu hverju herbergi og flestar ábreiðurnar voru nú ekki upp á marga fiska. Auk þess var hún ekkert hituð, engar hurður á herbergjunum og engar rúður í gluggum á almenningsrýmum. Trúlega skelfilega kalt þarna oft á veturna þegar hitinn á nóttunni getur farið niður fyrir frostmark… Já, maður getur svo sannarlega þakkað fyrir að búa á Íslandi og hafa allt til alls. Það er svo auðvelt að gleyma því hvað við höfum það gott.

Þetta var afar lærdómsrík ferð og gaman að komast út fyrir höfuðborgina í smá tíma.

Ég sagði frá því í síðustu færslu að ég væri á leið á tónleika með Maríu, sem sér um bókhaldið á skrifstofunni. Maðurinn hennar er tónlistarmaður og bara nokkuð þekktur í tónlistarlífinu hérna. Þegar við mættum á staðinn heilsaði María öðrum hverjum manni. Þetta voru algjörlega yndislegir tónleikar, þrír namibískir tónlistarmenn að spila namibíska tónlist með þvílíkri innlifun. Það er svo ótrúlegt að sjá innlifunina í tónlistarflutningnum hérna, algjörlega magnað. Það eru tónleikar á hverjum sunnudegi og reikna ég með að það verði vikulegur viðburður hjá mér, a.m.k. ef ég hef ekki öðrum mikilvægari hnöppum að hneppa! Hlakka til í kvöld, þá er namibískt djassband að spila!

Síðustu helgi fór ég einmitt líka í lítinn þjóðgarð sem er hérna rétt fyrir utan Windhoek. Gekk þar um í dágóðan tíma. Það er fullt af villtum dýrum þarna en engin rándýr, svo það er í lagi að labba um. Var reyndar pínu hrædd við alla bavíanana sem voru þarna um allt. Ég man hvað þeir gátu verið aggressívir í Kenýa, en þessir virtust mjög friðsælir, ekkert að óttast. Svo sá ég einmitt líka nokkur vörtusvín, en enga sebrahesta, gíraffa eða antilópur eins og ég var að vonast eftir…

En jæja, ætli ég segi þetta ekki gott í bili af fréttum frá Namibíu.

Já, og takk fyrir öll kommentin! Það var ekkert smá gaman að fá svona öflug viðbrögð við þessu fyrsta bloggi☺ Vona að þið haldið áfram á sömu braut!

Knús frá Namibíu,

Katrín

P.s. Fyrir áhugasama: Það var viðtal við mig í Sunnlenska í síðustu viku.