Ég held letilífinu áfram og skelli inn pistli um jólin mín í Namibíu sem birtist í Sunnlenska í síðustu viku. Njótið vel!

Ég átti óvenjuleg jól þetta árið en að sama skapi mjög ævintýraleg. Vinafólk mitt bauð mér að dvelja á Namibískum sveitabæ – ásamt stórfjölskyldunni. Það varð úr og á Þorláksmessu keyrðum við í Litla-kot (mín þýðing úr Kleinhuis sem er nafnið á bænum á Afrikaans*). Litla-kot er skemmtilegur staður, að minnsta kosti um jólin því þá er þar aragrúi af fólki. Gist var alls staðar þar sem rými var og þeir sem ekki rúmuðust inni í húsinu tjölduðu – sem var töluverður fjöldi því húsið er svo lítið. Mér hafði verið sagt að búast ekki við neinum lúxus – engu rafmagni, engri sturtu, engu klósetti, bara Namibísku sveitinni í allri sinni dýrð. Ég var því undir það búin að sleppa jólabaðinu þetta árið og njóta jólanna við kertaloga, sem ég var alveg sátt við.

Þegar við mættum á staðinn blasti hins vegar allt annað við. Blikkandi jólaljós, buðu okkur velkomin á staðinn og það fyrsta sem húsbóndinn á bænum sýndi okkur var sturta – undir berum himni – með rennandi volgu vatni. Vatnið, sem var sótt í nálægan brunn, var geymt í stórri tunnu og var hitað í sólinni. Í ljós kom að húsbóndinn var mikill þúsundþjalasmiður sem kallaði ekki allt ömmu sína. Hann hafði komið upp rafgeymum hingað og þangað svo bærinn var blússandi í rafmagni. Mín rómantíska hugmynd um jól án nútímaþæginda varð því ekki að veruleika. Og þó. Þetta voru ekki í neinum skilningi hefðbundin jól.

Þegar okkur bar að garði var verið að slátra nauti. Karlarnir á bænum höfðu valið ákjósanlegan tudda til slátrunar og sáum við hvar fjórir þeirra héldu nautinu niðri á meðan hinn fimmti skar á slagæð á hálsi. Við fylgdumst með um stund en síðan sögðu konurnar mér að þær skyldu frekar kenna mér að elda – yfir opnum eldi, eins og almennt tíðkast í namibísku sveitinni, svo við tók nokkurra daga námskeið í eldamennsku yfir opnum eldi. Á þessum fjórum dögum sem við dvöldum í sveitinni eldaði ég þrjár máltíðir fyrir alla hersinguna og bakaði auk þess bollur (sem ég kýs að kalla fitubollur en það er þýðing á vetkoek sem þær kallast a Afrikaans).

Þrátt fyrir það stóð ég nú ekki í eldamennsku allan tímann. Á bænum voru hátt í tíu krakkar sem veittu útlensku gestunum nánast óskipta athygli. Ég sagði þeim sögur af íslenskum jólahefðum, jólasveinunum þrettán, grýlu og jólakettinum og voru þau steinhissa á framgangi þessarra fyrirbæra, þau höfðu aldrei heyrt um nokkurn sem borðaði börn. Auk þess var spilað, sungið, dansað og leikið. Þúsundþjalasmiðurinn lét ekki sitt eftir liggja til að gera dvölina sem eftirminnilegasta og stóð fyrir messu á jóladag og – ótrúlegt en satt – reglulegum bíósýningum á húsvegg utan á Litla-Koti. Það var frekar súrrealískt að horfa á James Bond sjálfan undir berum himni á annan í jólum í Namibísku sveitinni. Það má með sanni segja að þetta hafi verið óvenjuleg og óhefðbundin jól sem seint munu líða úr minni.

* Afrikaans er hollensk mállýska sem þróaðist eftir að Hollendingar numu land í Suður-Afríku á 17. öld, en Namibía var til 1990 hluti af Suður-Afríku. Hún er almennt notuð sem samskiptamál í Namibíu, þó enska sé opinbert mál, þar sem 14 tungumál eru töluð í landinu.